HANIA BLOG

Modlitwa o deszcz jest owocem jedenastu podróży Wojciecha Jagielskiego do Afganistanu, odbytych między wiosną 1992 roku a jesienią roku 2001. W świecie i w czasach zdominowanych przez kompromis, ewolucję i pogodzenie się z przykrym odkryciem, że rzeczywistość daleko odbiega od wyobrażeń, podróż do Afganistanu jest dla Europejczyka powrotem do świata zapomnianych, jeśli nie zdradzonych ideałów i prawd. W Afganistanie nie ma dróg na skróty, nie ma miejsca na udawanie, wszystko ma wymiar podstawowy. W Boga wierzy się tu naprawdę, a wolność ma posmak anarchii. Historia Afgańczyków, zwykle wbrew nim samym, jest nieustannym pasmem rewolucji i kontrrewolucji, tragicznie nieudanych poszukiwań doskonałego sposobu życia oraz natychmiastowego odrzucania wszystkiego, co obce, narzucone, co okazywało się pomyłką lub wymagało odstąpienia od utopijnych zazwyczaj wyobrażeń. Modlitwa o deszcz jest kroniką powstawania i upadków afgańskich reżimów oraz bratobójczych wojen, pocztem komendantów, watażków, świętobliwych mułłów i walecznych wojowników, ale przede wszystkim opowieścią o bezkompromisowym poszukiwaniu Absolutu, zabójczym i jednocześnie pozwalającym zachować godność, wolność oraz wierność podstawowym wartościom.

Wojciech Jagielski uczestniczył we wszystkich najważniejszych wydarzeniach historii Afganistanu ostatniej dekady. Obserwował narodziny i upadki tamtejszych reżimów, był świadkiem krwawych rebelii i bratobójczych wojen. W książce Modlitwa o deszcz opisał swoje doświadczenia, łącząc znakomity reportaż z przejmującą opowieścią o utopii, która od stuleci każe Afgańczykom odrzucać wszelkie kompromisy i żyć w rytm kolejnych wojen.

Książka przeznaczona jest dla słuchaczy szkół policealnych o specjalności technik informatyk, dla uczniów technikum o specjalności systemy mikroprocesorowe oraz dla każdego, kto jest zainteresowany tym jak działa komputer. Całość pracy składa się z dwóch części - pierwsza omawia architekturę i działanie komputera, druga działanie urządzeń peryferyjnych i ich współpracę z jednostką centralną.

Bogato ilustrowana książka dla dzieci w wieku od 3 do 7 lat. Opowiada o magicznych przygodach elfów. Każda z poszczególnych historii zawiera elementy fantastyki i fantazji. Opowieści nie łączą się ze sobą bezpośrednio, nie trzeba, też czytać ich po kolei, co ułatwia zadanie rodzicom. Wspaniała lektura do czytania dziecku przed snem.

Motywacją do napisania tej książki jest chęć przyjścia z pomocą mężczyznom. Od lat przyglądam się losom mężczyzn z perspektywy gabinetu psychoterapeutycznego, ale jestem pewien, że dzięki temu dostrzegam lepiej to, co dzieje się dziś z mężczyznami w ogóle. W wyniku gwałtownych zmian w naszej kulturze, mężczyżni są mniej zagubieni i przeciążeni, niż kobiety. W książce mówię o przyczynach tego zagubienia, z których najważniejszą jest załamanie procesu przekazu pozytywnego wzorca męskości pomiedzy ojcem, a synem.

Seria "Moje pierwsze krzyżówki" będzie dla siedmio- i ośmiolatków znakomita pomocą w nauce pisania. Krzyżówki obrazkowe nie tylko zapewniają możliwość utrwalenia obrazu graficznego wyrazu, ale też ćwiczą spostrzegawczość i są źródłem wiadomości z różnych dziedzin. W serii znalazły się cztery książeczki.

Książka zawierają krótkie historyjki o rusałkach, skrzatach, mieszkańcach cyrku i ich przygodach. Po ich przeczytaniu dziecko bawi się, układając puzzle.Książka z 4 obrazkami zawierającymi po 80 elementów puzzli.

Książka przeznaczona jest dla słuchaczy szkół policealnych o specjalności technik informatyk, dla uczniów technikum o specjalności systemy mikroprocesorowe oraz dla każdego, kto jest zainteresowany tym jak działa komputer. Całość pracy składa się z dwóch części - pierwsza omawia architekturę i działanie komputera, druga działanie urządzeń peryferyjnych i ich współpracę z jednostką centralną.

Książka zawierają krótkie historyjki o rusałkach, skrzatach, mieszkańcach cyrku i ich przygodach. Po ich przeczytaniu dziecko bawi się, układając puzzle.

As the savage Clone Wars rage unchecked, the Republic's deadliest warriors face the grim truth that the Separatists aren't their only enemy - or even their worst.

Najnowsza książka wybitnego polskiego reportażysty to powieść o jednym z najbardziej tajemniczych i najtragiczniejszych miejsc na ziemi - kaukaskiej krainie Czeczenii, o jej mieszkańcach i wojnie toczonej przez garstkę desperatów przeciwko wielokrotnie liczniejszej armii. To także opowieść o wybrańcach wojny, którzy wszystko jej zawdzięczają i którzy inaczej nie potrafiliby żyć, takich jak Asłan Maschadow i Szamil Basajew, oraz o ofiarach, tych, dla których nie jest ona zrządzeniem losu, ale najgorszym przekleństwem. Bohaterami Wież z kamienia są też mieszkańcy jednego z czeczeńskich aułów, których utarte od wieków koleje życia wojna wywróciła do góry nogami. Ich domy i mieszkania stają się obronnymi basztami, wieżami z kamienia. Tylko wewnątrz mogą się czuć bezpiecznie, tylko w nich mogą próbować przetrwać. Wieże z kamienia to także opowieść o nieprzekraczalnych granicach i ułudzie wolności, jaką złamanie tych granic zdaje się obiecywać.

To obszerne źródło wiedzy na temat leczniczych właściwości pożywienia. Autorka zachęca do spożywania świeżego, naturalnego pożywienia przygotowywanego tak, aby jak najpełniej wykorzystać zawarte w nim cenne składniki. Zwraca również uwagę na to, że nowa dietetyka nie klasyfikuje produktów według zawartych składników pokarmowych, ale według ich witalności.

Książka ta powstała po kilku latach prowadzenia seminarium interdyscyplinarnego, które było mariażem psychologii i literatury - a właściwie biografistyki literackiej. Autor próbuje znaleźć reguły rządzące wewnętrznym światem twórcy.

Książka zawierają krótkie historyjki o rusałkach, skrzatach, mieszkańcach cyrku i ich przygodach. Po ich przeczytaniu dziecko bawi się, układając puzzle. 4 obrazki zawierają po 80 elementów puzzli.

Książka zawierają krótkie historyjki o rusałkach, skrzatach, mieszkańcach cyrku i ich przygodach. Po ich przeczytaniu dziecko bawi się, układając puzzle.Książka z 4 obrazkami zawierającymi po 80 elementów puzzli.

Polska wkroczyła w krąg prawosławnej, ruskiej ziemi już w czasach Kazimierza Wielkiego i Jadwigi. Wtedy to przyłączone zostały do niej ziemie Rusi Halickiej - ze Lwowem, a także części Wołynia i zachodniego Podola. Skala możliwego oddziaływania na sąsiednią cywilizację, potraktowania jej jako obszaru misji, poszerzyła się jednak niepomiernie, kiedy Królestwo Polskie połączyło się węzłem unii z Litwą. Ten moment, rok 1385, otwiera na dobrą sprawę wielką historię Kresów jako swoistego cywilizacyjnego eksperymentu. Ocena wielowiekowej polskiej obecności na Kresach, a więc na obszarze, który stanowi kolebkę nowoczesnych narodów Litwy, Białorusi i Ukrainy, nie może być jednoznaczna. I spór o jej dziedzictwo będzie trwał - także w Polsce, gdzie niejeden już historyk (i niejeden polityk) podkreślał, że Polska o wiele więcej w tym romansie dziejowym ze Wschodem Europy dała niźli na nim skorzystała. Kiedy zajrzymy do głośnej w ostatnich latach książki amerykańskiego politologa, Samuela Huntingtona, Zderzenie cywilizacji, zobaczymy w wytyczonej przezeń granicy między cywilizacjami zachodnią (euroatlantycką) i prawosławną zarys trwania Kresów - linię wysuniętą na wschód od granicy dzisiejszej Polski, przebiegającą gdzieś przez współczesną Ukrainę i Białoruś, w całości zaś pozostawiającą po zachodniej stronie Litwę i jej północnych, nadbałtyckich sąsiadów. To dziedzictwo pracy cywilizacyjnej i cywilizacyjnego konfliktu, który - zdaniem niektórych - trwa nadal. Ta linia jest realna i jest jednocześnie ruchoma. Porusza się na przestrzeni, którą opisuje ta książka i zawarta w niej historia. Historia, która nie ma końca. (ze Słowa wstępnego Andrzeja Nowaka)

Wersja anglojęzyczna. Papież wciąż do nas wraca: w słowach skierowanych do nas, w swoich modlitwach. I my wracamy tak chętnie do przeżycia wiadomości odebranej 16 października 1978 roku z Watykanu, do wspomnienia spotkań z Janem Pawłem II podczas jego wizyt w domu - w naszym domu. Czy można te przeżycia ująć w kalendarium, które przypomni nam konkretne odczucia i myśli, jakie kojarzą się nam z Papieżem? Chcielibyśmy, aby można było je tutaj, przynajmniej w części, przynajmniej niektóre z nich, odnaleźć. Nie tylko w blisko tysiącu dat i towarzyszących im opisach zdarzeń z życia Karola Wojtyły - Jana Pawła II, ale także w obrazach: ponad pięciuset fotografiach dokumentujących życie, działalność, a może nawet - w pewnym sensie - osobowość Papieża. Jest tu miejsce nie tylko na przypomnienie wszystkich pielgrzymek zagranicznych, najważniejszych dokumentów nauczania Jana Pawła II, ale także dla wielu mniej może znanych, a charakterystycznych dla jego życia i pontyfikatu gestów i wydarzeń. Papież, który odwiedza więzienie, który osobiście udziela ślubu prostemu robotnikowi i córce rzymskiego śmieciarza, odprawia egzorcyzmy, jeździ na nartach z alpejskiego lodowca. Zarazem autor wielkich encyklik, milionom wiernych niosący nadzieję pielgrzym. To jest bohater książki, którą oddajemy teraz w ręce Czytelników.

Wyobraź sobie, że chcesz napisać program w Javie. Taki, który wydajnością i wyglądem odpowiada rodzimym aplikacjom danego systemu operacyjnego. Tworząc jego interfejs użytkownika nie chcesz już wybierać między ubogą biblioteką AWT a powolnym i specyficznie wyglądającym Swingiem. Chciałbyś czegoś, co łączy zalety obu, eliminując jednocześnie ich wady. Niemożliwe? A może chciałbyś swą aplikację stworzyć za pomocą narzędzia klasy open source, którego możliwości zdecydowanie wyprzedzają rozwiązania komercyjne. Takiego narzędzia, które jest niewiarygodnie domyślne i samo deklaruje zmienne, generuje metody czy też włącza klauzule importu. Ty w tym czasie zajmujesz się tym, co najważniejsze, czyli logiką aplikacji. To już brzmi jak bajka. Marzenia czasami się jednak spełniają. Dowodzi tego lektura książki, którą trzymasz w ręce. Dowiesz się z niej, jak działa Eclipse, czyli platforma programistyczna, która zdobywa popularność w tempie dotychczas nieznanym. Poznasz zaskakujące możliwości zawartych w niej narzędzi do pisania aplikacji w języku Java. Ale niniejsza książka to przede wszystkim opis biblioteki SWT, czyli dzieła odważnych ludzi, którzy nie chcieli pogodzić się z ograniczonymi możliwościami AWT oraz Swinga. SWT to wyjątkowo wydajna i skuteczna biblioteka służąca do tworzenia graficznego interfejsu użytkownika. Przenośna i dostępna dla praktycznie wszystkich systemów operacyjnych, choć bazująca na komponentach rodzimych i zużywająca naprawdę niewiele zasobów systemu. Słowem coś, co powinno być dostępne od dawna. Co więcej jest to rozwiązanie wyjątkowo dobrze przetestowane. W końcu samo Eclipse napisane jest właśnie na bazie SWT. A do jakości tego środowiska naprawdę nie można mieć zastrzeżeń. Przykłady opisane w książce (do ściągnięcia 644KB): http://www.mikom.pl/eclipse.zip

Ptaki zasiedlają wszelkie możliwe środowiska na kuli. Są doskonale przystosowane do miejsc i okoliczności w jakich żyją. Gdy naturalne środowisko w pełni odpowiada ich wymaganiom, to wiodą szczęśliwy żywot, dogadzając sobie w każdy możliwy sposób: jedząc co i kiedy chcą, gasząc swobodnie pragnienie, kąpiąc się do woli w wodzie, promieniach słońca, gorącym piasku lub pyle, śpiewając gdy przyjdzie im na to ochota, drzemiąc kiedy zechcą i przystępując do lęgów w najbardziej do tego dogodnym okresie. Gdy im się w jakimś miejscu przestaje podobać, to przelatują do innego, czasem migrując na znaczne odległości, trudne do ogarnięcia umysłem dla normalnego śmiertelnika. W razie zmian zachodzących w środowisku, zwierzęta stopniowo się do nich przystosowują lub poszukują dla siebie bardziej dogodnych siedlisk. Wiele ptaków nauczyło się jednak żyć obok ludzi, czerpiąc korzyści z takiego sąsiedztwa. Jedne korzystają z łatwo dostępnego pokarmu, a inne z budowli wznoszonych przez ludzi. Trudno o człowieka, który by takich ptaków nie lubił, chociaż czasem słyszy się narzekania na gołębie zanieczyszczające pomniki, czy gawrony lub szpaki niepokojące mieszkańców blokowisk. Wszyscy jednak chętnie ptaki dokarmiają, obserwują je w parkach, a przede wszystkim je wokół siebie zauważają. Ptaki zamieszkujące pola i łąki lub mokradła nie są w stanie przywyknąć do życia w sąsiedztwie ludzi. Bez wątpienia sporo winy za ich zanikanie w pobliżu ludzkich osad mają drapieżniki towarzyszące ludziom: psy, koty, a także szczury. Za ich sprawą ptaki gniazdujące na ziemi nie mogą przetrwać w pobliżu ludzi. Co innego z ptakami leśnymi. Te są przystosowane do presji licznych drapieżników, które zamieszkują wszelkie lasy i zadrzewienia. Miasto wkracza na tereny leśne poprzez dzielnice willowe, gdzie domy są budowane na rozległych działkach, wśród miejscowej zieleni. Ptaki mogą stopniowo przyzwyczajać się do obecności ludzi i uczyć się korzystania z wynikających z tego dobrodziejstw. Oczywiście muszą też nauczyć się unikania niebezpieczeństw związanych z ludźmi, nie tylko psów i kotów, ale także samochodów, napowietrznych linii elektrycznych, większych powierzchni szklanych itd. Potem stopniowo mogą zwiększać swą liczebność. Wraz z postępem procesu przystosowywania się do życia w sąsiedztwie ludzi (tzw.synantropizacji) przybywa nowych gatunków, które dawniej w miastach nie występowały (jak ostatnio grzywacze i sójki). Są jednak i takie gatunki, którym obecność ludzi w miastach nie jest do niczego potrzebna. One tylko korzystają z budynków, jako sztucznych skał nadających się do gniazdowania. Proces przystosowywania się ptaków do życia w mieście nosi miano urbanizacji. Typowe gatunki zurbanizowane to jerzyki, kopciuszki, pustułki, a ostatnio także sokoły wędrowne. Jeśli chcemy mieć ptaki wokół nas, to pomóżmy im się w naszym sąsiedztwie osiedlić. Jak to zrobić? Mam nadzieję, że ta książki udzieli wyczerpujących porad.

W ciągu ostatnich piętnastu lat, odkąd ogłoszony został koniec nie tylko polskiej walki o niepodległosć, ale koniec Historii w ogóle, zrobiono wiele, by nie pytać o patriotyzm i poczucie narodowej wspólnoty. Teraz te wątki wracają i trudno się od nich uchylić. One właśnie są treścią książki, na którą złożyły się teksty z lat 1989-2005, publikowane m.in. na łamach "Arcanów", "Rzeczpospolitej", "Arki", "Ethosu", "Powściągliwości i Pracy", "Wprost" i "Życia".

Na książkę składają się rozmowy, jakie przeprowadziła z Wojciechem Eichelbergerem znana dziennikarka "Zwierciadła" Renata Dziurdzikowska. Dotyczą one takich spraw jak stosunek współczesnego człowieka do świata wokół (ekologii, sensu wegetarianizmu, posiadania także traktowania własnego ciała) nieumiejętności życia (jak ludzie komplikują i niszczą swoje życie) nieudanych i wątpliwych moralnie prób uwolnienia się od ciężarów życia (np. eutanazja) wreszcie spraw ostatecznych jak Bóg czy perspektywa zniszczenia znanego nam świata. Tym, co wyróżnia tę książkę od innych prób globalnego spojrzenia na sprawy ludzkości podejmowane najczęściej przez dziennikarzy lub ludzi, którzy zajmują się polityką jest szczególna perspektywa, z której rozpatruje je Eichelberger - psycholog i terapeuta z bardzo długą praktyką. Unikalne w Polsce doświadczenie zawodowe pozwala mu spojrzeć na "sprawy tego świata" przez pryzmat często bolesnych doświadczeń ludzi zmagających się ze swoim życiem.